Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

δάνειο η μοίρα μου το χρωστούσε



πως θα μπορούσε
αλλιώς να ήταν δεν θα γινόταν
φωνή η ζωή και μου μιλούσε
σιωπή η αγάπη με μάτια μαύρα ξεχυνόταν

πάνω μου ορμούσε
βλέμματα λάγνα με καθήλώναν
με την ορμή τους πολιορκούσε
με ένα πάθος με βεβήλώναν

θα υποκύψω
πόσο ν’ αντέξω στη δύναμή τους
πόσο να κρύψω
ότι τη θέλω τη προσταγή τους

θα βυθιστώ
θε’ να βουτήξω στον έρωτα τους
τι κι αν καώ
θα λυτρωθώ μεσ’ τα φιλιά τους

σαν τον τρελό
μια τους ζάλη με παρασέρνει
σ’ αναζητώ
και ένα ρίγος με βολοδέρνει

σου το φωνάζω
δεν το αντέχω να σε προσμένω
με μια ματιά μου σου προδικάζω
πως χρόνια τώρα σε περιμένω

πως θα μπορούσε
αλλιώς να ήταν δεν θα γινόταν
δάνειο η μοίρα μου το χρωστούσε
χρέος που τώρα ξεπληρωνόταν
--------------------------------

ένοχοι δραπέτες



η ζωή μας που εχάθη
στου ορίζοντα τα βάθη
άνθη πάθη μα και λάθη
σαν βεγγαλικό αστράφτει

σύννεφα βαριά σηκώνει
με εγωισμό μας ζώνει
μαύρο τ’ ουρανού το χρώμα
φόρεσε του μίσους σώμα

ίσως που χωρίσαμε
μ' αστραπές μεγάλες
μπόρες να θερίσαμε
και βροχής ψιχάλες

είν’ τα μοιρολόγια μας
μουσκεμένες σκάλες
που πατούν οι λέξεις μας
και γλιστρούν οι σκέψεις μας

μα είν’ τα λόγια μας βαριά
είναι οι λέξεις φταίχτες
ένοχοι δραπέτες
της καρδιάς επαίτες

σ’ ότι ίσως νομίσαμε
σ’ ότι δεν αγγίξαμε
σ’ ότι επιθυμήσαμε
σ’ ότι πίσω αφήσαμε

μα δεν αδικώ
της καρδιάς το πόνο
δηλητήριο πικρό
για όποιον μένει μόνος

ναι, μας συγχωρώ
να μας τιμωρώ
άλλο δεν μπορώ
άλλο δεν το θέλω

τρέχεις , που πας ..


τρέχεις, που πάς,εσύ που ξέρεις ν' αγαπάς
πέσ’ μου ποια αγάπη κυνηγάς
ποιας μοναξιάς το λάκκο έχεις γεμίσει
πόσα τα δάκρυα της καρδιάς που έχεις χύσει

πέσ’ μου ποια θλίψη σ’ έχει πνίξει
καρδιά που προσπαθεί τα άλυτα να λύσει
έχει χαθεί , σε ποιο στενό
ποιου έρωτα σοκάκι σκοτεινό

ένα ουρλιαχτό ,της νύχτας σου η απελπισία
ακούγεται σαν ικεσία
σε ένα θεό , σαν παρακάλι
χέρια υψωμένα, άδεια σου ‘μείναν πάλι

μια συμβουλή ,προτού το σούρουπο να φέξει
άκου από μένα ,προσεχτικά ετούτη λέξη
όσο η καρδιά και να νυχτώσει
όσο αν αργεί , η ανατολή θα ξημερώσει

έτσι είναι μάτια μου η ζωή
όλα τα παίρνει κι όλα τα φέρνει η στιγμή
μας τριγυρίζει και μας χωρίζει
μας τραυματίζει και μας ενώνει

με ένα δάκρυ ,με μια αγάπη
πάντα, για πάντα μας λυτρώνει