Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

ζωή


ένα παράπονο στα μάτια κρεμασμένο
βρόγχος το κλάμα στο λαιμό πνιγμένο
σ ένα παρόν η μνήμη τρεμοπαίζει
πετάει πουλί η ζωή και με εμπαίζει

πήρα μολύβι της ζωής το χρόνο
μαύρες γραμμές οι χαρακιές με πόνο
λευκό χαρτί να γράψω μονοκοντυλιά
να ειπώ τα υπάρχοντά μου τα παλιά

λάθη ή σωστά τα καμωμένα
καλώς κακώς, όλα είναι ξεχασμένα
ριγμένα εκεί σε μια γωνιά
ότι απόμεινε από μένα, σ’ ένα παρόν κληρονομιά

κι όσο ανήμπορος κοιτώ τα περασμένα
ελπίδες κι όνειρα πίσω μου αφημένα
νιώθω του πόνου τις πληγές
που πάνω μου εμείνανε ,να μου θυμίζουν οι ουλές

μάταια κι άρδην όσα φύγαν
όσα είναι εδώ κι όσα δεν γίναν
δεν είναι της ζωής μας η ουσία
ζωή σημαίνει, αυτή η συνεχή μας παρουσία

ζω


Ζωή , ζω, υπάρχω , παρελθόν , παρόν ,μέλλον, μνήμες, παράπονο ..

Το μεγαλύτερο παράπονο κλεισμένο στον μικρότερο λόγο είναι η λέξη "γιατί;" ...

Περνάει ο πόνος κι εκείνο μένει μία ουλή που άφησε η πληγή ..

Κι αν μας άγγιξε ο πόνος , το παράπονο την ύπαρξή μας ρίγος διαπερνά , τρέμουλο της μνήμης ..

Σκυταλοδρομία , δίνει ανάσα το παρελθόν στο παρόν ,τη συνείδηση του μέλλοντος κι ευθείς πεθαίνει ...

Στιγμές στιγμές , ανάσες ανάσες, ζωές ζωές , αλληλουχία ύπαρξης και τίποτα άλλο ...

Ακατάπαυστη διαδοχή και ζωή δεν σημαίνει τελικός προορισμός , ήττα ή νίκη , αλλά συνεχής παρουσία ..