Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

της απουσίας σου το βλέμμα


απλώνει η νύχτα τη σιωπή σου
κι εσύ να ξεπηδάς μέσα απ’ το μαύρο
της απουσίας σου το βλέμμα
όπως το φως που σκίζει τα σκοτάδια
μια παρουσία η σιγή σου
να με τυφλώνει με λευκό
ξημέρωμα χωρίς εσένα
κενό μετέωρο καρδιάς τα βράδια
.
η σκέψη μου σε νοσταλγεί και τριγυρίζει
σ όλα εκείνα τα σοκάκια
που χέρι χέρι περπατήσαμε μαζί
εκεί κάτω απ το φως που αρχίσαν τα όνειρά μας
στη μέση εμείς και γύρω μας να ψιχαλίζει
άλλοι να κάθονται στα διπλανά παγκάκια
άλλοι αδιάφοροι κι άλλοι να κάνουν χάζι
κι εμείς πιστοί να προσκυνάμε τα φιλιά μας
.
έτσι περνώ και δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια
μοιάζω ιχνηλάτης π’ ακολουθεί μίας αγάπης τα σημάδια
πρώτη του Μάη και άλλοι πλέξανε στεφάνια
και ‘γω με ερωτικά στιχάκια
γεμίζω της αγάπης τα τετράδια
χρώματα σχέδια τα φύλλα τα λευκά και άδεια
λέξεις κι αισθήματα που ξεπηδούν απ’ την αφάνεια
να λαχταρώ η αγάπη μας να γίνει τραγουδάκια
.