Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

έχασε ο λογισμός απ' της καρδιάς το μέτρο


φιλί φιλί ανέβηκα
τη σκάλα του έρωτα σου
σκαλί σκαλί κατέβηκα
στα βάθη της καρδιάς σου

αγάπης ρούχο σ’ έβαλα
κι έντυσα τη ψυχή μου
της ομορφιάς σου το ένδυμα
φόρεσα για ζωή μου

κι αφέθηκα τη νύχτα αυτή
στου πάθους το ξημέρωμα να σεργιανίζω
στην εύγλωττη του έρωτα σιωπή
αγάπη με ματιές σου ψιθυρίζω

τις πίκρες κέρασα γλυκό κρασί
τα βάσανα τα άφησα
να τρέχουνε ξοπίσω
και απ το παλιό βαρέλι της ζωής
σ’ ήπια γουλιά γουλιά
ωσότου να μεθύσω

πήρε ένα χρώμα η αυγή
του ρίγους σου στις πλάτες πέπλο
έτσι καθώς ανέτειλε η ψυχή
κι έχασε ο λογισμός
απ’ της καρδιάς το μέτρο

γιατί είν’ το βλέμμα σου βαρύ
ίχνος χαδιού σημάδι
το βήμα σου μ’ ακολουθεί
όπως το φως
που σβήνει το σκοτάδι
.
.