Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

βγάζει η μοίρα μας την ήρα


.
'
μες του λιοτριβιού τη πέτρα
τους καημούς έλα και μέτρα
βάσανα ρίξε και πίκρα
στύψε πιάσε την ελπίδα

βγάζει η μοίρα μας την ήρα
στάρι η αγάπη που δεν πήρα
έρωτα που τελειώνει
στάχυ στης πληγής τ’ αλώνι

της ζωή μας τα στερνά
ήλιος που μας προσπερνά
δάκρυ στο στεγνό το χώμα
που δεν πάτησες ακόμα

βούλιαξε σ’ άλλο λιμάνι
του ερωτά σου το χαρμάνι
ρούφηξες σα το τσιγάρο
ότι θέλησα να πάρω

πέταξες την ευτυχία
κύμα σ’ άλλη παραλία
μ’ άφησες ένα ναυάγιο
κι έκανες εσύ τον άγιο

πόσα έχω να σου πω
ρώτα μόνο το θεό
τώρα μόνος μα τον άγιο
ψάχνω για να βρώ κουράγιο

να μην φοβάσαι τους ανθρώπους

να μην φοβάσαι τους ανθρώπους
δεν είναι άγρια θεριά
ήτανε κάποτε παιδιά
που μεγαλώσαν

ήσουν και ‘συ
ένα παιδί μ’ ένα σημάδι
δύο ματάκια
που τους έλειπε το χάδι

ας μεγαλώσαν τα κορμιά
δεν μεγαλώνει η καρδιά
πάντα θα μένει ίδια
κι ας λείπουνε τα παιδικά παιχνίδια

μια φωνή
άκου που μέσα σου αντηχεί
μη τη φοβάσαι
είσαι εσύ

άσε το δάκρυ να φανεί
αθώωσέ τη τη ζωή
δώσε το χέρι
η αγάπη σου έστησε καρτέρι

να μην φοβάσαι τους ανθρώπους
δεν είναι άγρια θεριά
ζούνε το φόβο στη καρδιά
δεσμώτες σε ανοιχτά κλουβιά

ήμαστε πάντοτε παιδιά
κι ας μοιάζουμε τώρα μ’ αγρίμια
..
..

είσαι ένα εσύ με ‘μένα

.
.

κυλάει καρδιά μου η ζωή
σε δύση και σ' ανατολή
αφήνει του έρωτα σημάδια
το φεγγάρι σου τα βράδια

στης αγάπης το καντήλι
του φιλιού σου το φυτίλι
ξενυχτάει και σιγοκαίει
σ’ αγαπώ όλο μου λέει

με τη φλόγα μες τα μάτια
χάδια χτίζουνε παλάτια
και με κάνουν μ’ ένα βλέμμα
βασιλιά μα δίχως στέμμα

μια παιδική ψυχή
δεν μπορεί να σ’ αρνηθεί

είσαι αγάπη είσαι δάκρυ
είσαι ανάσα είσαι αίμα
είσαι του κορμιού μου δέρμα
είσαι ένα εσύ με ‘μένα

μακριά πιά δε μπορώ
άλλο αγάπη μου να ζω
στο φωνάζω και φαντάζω
σα μωρό που όλο τρομάζω

μα μια παιδική ψυχή
δεν μπορεί να κοιμηθεί
έχει χρόνια κουραστεί
μόνη αγάπη μου να ζει