Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010


απόψε θα μυρίζω πεθυμιά
βγαλμένη απ της ζωής τα γιασεμιά
εκείνα που η καρδιά τα ‘χει κρυμμένα
κι ένα καφέ θα βγω να πιω
μες την πολύβουη την αγορά

σε κούπα κάτασπρη λευκή
τα όνειρα μου θα ρουφήξω
κι ας κάθομαι σε μια καρέκλα δανεική
κι ας είναι η ζωή περαστική
όπως τα δάκρυα στα μάτια τα κλαμένα

μέσα στο πλήθος της ζωής
μια γραμμή ,ευθεία απαρέγκλιτη θα αφήσω
κόκκος καφέ και ένα άρωμα ψυχής
ανάμεσα στο πλήθος της στιγμής
τη φλόγα μου θα σβήσω