Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Παρασκευή.. μεσάνυχτα

ανείπωτη σιωπή
αφήνεις στη καρδιά μου
δίπλα σου έμαθα να ζω
και να κεντώ τα όνειρά μου

μια σιγαλιά μου γνέφει μυστικά
που ήτανε κρυμμένα
σε ‘κείνα τα συρτάρια τα παλιά
με γράμματα ξεθωριασμένα

παίρνει ο χρόνος πια μορφή
αλλάζουνε οι εποχές
άλλα τελειώνουνε και άλλα έχουνε αρχή
έρωτες νέοι και αγάπες μας παλιές

στέκουν αμήχανα μπροστά
στα άλαλα τα χείλη
απλώνουνε μια ξαστεριά
υπόσχεση και μια απειλή

για όσα θα ‘ρθουνε γοργά
που φάνταζαν αδύνατα
με βήματα αργά και σταθερά
μες της ζωής τα κύματα

κι εκεί που όλα ήταν τρικυμία
με βρήκε η δική σου νηνεμία
άφωνος βυθισμένος στη σιωπή
να αισθάνομαι ,πως είσαι εσύ μοναδική

Παρασκευή.. μεσάνυχτα
ξημέρωμα Σαββάτου
λίγο κρασί και λίγη μουσική
λίγο ο έρωτας και λίγο το φιλί

και έγινες για εμένα, ναι,
τα πάντα στη ζωή

Κάλεσμα


Κάποτε ήτανε τριακόσιοι

φυλούσανε τις Θερμοπύλες

σήμερα πάλι είναι τόσοι

δοσίλογοι και ξεπουλούν τις πύλες

με τη δική σου ανοχή

μάρτυρας μίας απάτης

της απραξίας σου την ενοχή

να κουβαλάς στη πλάτη¨

έλληνας λέγεσαι εσύ

ή μήπως εφιάλτης ;

Χαμήλωσε το μπόι σου

κόντυνε η θωριά σου

πες μου πως αύριο θα κοιτάς

στα μάτια τα παιδιά σου ;