Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

όλα της γης τα άδικα

ολα της γης τα άδικα
τα έχεις φορτωμένα
σε μιά ψυχή τα κουβαλάς
του κόσμου τα παράλογα
με της καρδιάς το αίμα
δάκρυ το δάκρυ τα ξοφλάς

θρηνούν τα δέντρα το καρπό
που άδικα έπεσε στη γη
σα το χτυπήσαν μπόρες
μα ο δικός σου ο ανθός
από το αίμα της πληγής
ποτίζει όλες τις ώρες

της ρίζας σου τα βάθη
απλώνει σταθερά στο χρόνο
τη ψυχική σου δύναμη
όσα κι αν είν’ τα πάθη
τα λάθη και ο πόνος
δεν είσαι εσύ η αδύναμη

μάνα γυναίκα κι αδερφή
πάντα αδικημένη
απ τη ζωή αιώνες
ατσαλωμένη υπομονή
το άδικο φορτωμένη
σκορπάς ζωής σταγόνες

περνούν τα χρόνια και οι καιροί
αλλάζουνε οι μέρες
νέα θα ‘ρθούν φεγγάρια
η άνοιξη θα γεννηθεί
απ’ της καρδιάς της σφαίρες
στης γης τα άνθη τ’ άγρια ..