Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

οι ξύλινες καρδιές δεν αγαπούν


μοιάζει η αγάπη μου ετούτη
να κουβαλά πάνω στις πλάτες
ξύλινο αγκαθωτό σταυρό
λες κι όλα της καρδιάς τα πλούτη
στάθηκαν τις δικές μου στράτες
στο υψηλότερο βουνό

οι ξύλινες καρδιές δεν αγαπούν
σταυρώνουν μ’ αγκαλιές ψεύτικα χέρια
ματώνουνε μονάχα σαν φιλούν
δυο χείλια κοφτερά σαν τα μαχαίρια..

μια φλόγα καίει στο πρόσωπό μου
που ‘χαν τα μάτια σου αναμμένη
τότε που αφήνανε σημάδια
τώρα φωτίζει το καημό μου
μόνος που απόμεινε να κλαίει
μέσα στα χέρια μου τα άδεια

οι ξύλινες καρδιές δεν αγαπούν
έχουν τα φύλα της καρδιάς τους μαραμένα
ρημάζουν της αγάπης τους καρπούς
κι αφήνουν τα κλωνάρια της σπασμένα..

θυμάμαι την αγάπη σου να καίει
δυό μάγουλα με δάκρυα χαράς
καρδιές στους χτύπους της να λιώνουν
και τώρα ένα στόμα να μου λέει
δυο λόγια στεγνά συμφοράς
για αγάπες που εδώ τελειώνουν

οι ξύλινες καρδιές δεν αγαπούν
και μοιάζουν με εσοχές που έχουν συρτάρια
ξέρουν μονάχα να ζητούν
γιατί έχουνε τα βάθη της ψυχής τους άδεια..