Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

τα μάτια μας, των είκοσι των χρόνων


τα μάτια μας, των είκοσι των χρόνων
βλέπαν πολύ το φως και άπλετο το χρώμα
τα αγκάθια νιώθανε των πόνων
που άφηνε η ανάγκη μας ,μες της ζωής το σώμα

ήταν ανάμεικτα, μαζί κι οι ευσεβείς μας πόθοι
με συναισθήματα και ορμή που ψάχνανε για λύσεις
νεανικά σκιρτήματα , πώς να βρεθούνε τρόποι
πως όλα εκείνα τα άλυτα, τα άδικα ν’ αγγίξεις

που πήγανε ,που χάθηκαν, τα μάτια αυτά του κόσμου
των είκοσι τα όνειρα ,που ‘χε η καρδιά στο βλέμμα
τα τύφλωσαν οι ανάγκες μας , συμφέροντα του τρόμου
αλλοίωσαν την όραση και έθρεψαν το ψέμα

έγινε η ορμή του δίκαιου , του άδικου το κρίμα
ντύθηκαν η αλήθειες μας, το ένδυμα του χρήματος
το ποίημα του βλέμματος ,σα να ‘χασε τη ρίμα
και ‘μεις σαν πιστοποίηση ,του άνομου ανομήματος

με πέτρινες καρδίες , ψυχές ξεπουλημένες
μετράμε πια τα κρίματα , απ’ των παιδιών τα βήματα
τα φορτωμένα τα άδικα , στις πλάτες αφημένες
φρούδες ελπίδες πεθαμένες , γίναν δικά μας θύματα..