Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

έλα πάρε με μαζί σου …


σε μια θάλασσα από δάκρυ
ταξιδεύουν τα όνειρά μου
ψάχνουν για να βρούνε άκρη
στα λιμάνια της καρδιάς μου

είναι πόθοι είναι ελπίδες
είναι του έρωτα παγίδες
που με έχουνε δεμένο
μόνο μου σκαρί αφημένο

να αγναντεύω τα σχοινιά μου
στις γραμμές του παρελθόντος
έριξε άγκυρα η καρδιά μου
κι αρμενίζει άδειος ο πόντος

μα είν’ τα μάτια σου έρωτά μου
άνεμος μες τα πανιά μου
τρώει καημός τα σωθικά μου
κι η λαχτάρα τα δεσμά μου

πες μου τι θα με κρατήσει
άδεια μαγεμένη δύση
ποιός αιώνας αγκαλιά μου
αφού χτυπάς μες τα πλευρά μου

κι είν’ το γέλιο σου σημάδι
πάνω στ’ άστρων μου το βράδυ
μου φωνάζει η φωνή σου
έλα πάρε με μαζί σου …

μα είμαι ‘γω και μ’ αγγίζω …


κι εγώ σου λέω πως είσ’ εδώ
χτυπάει η καρδιά σου και χτυπώ
σπάζω το άδειο σου κενό
κι όπου και να ‘σαι θα σε βρω

επιστρέφω σε λίγο
στης ψυχής μου το ρίγος
μ' οδηγό ένα χτύπο
στης καρδιάς μου το πύργο

κι όλο απλώνω και φεύγω
στο δικό μου το δάσος
αστεράκι και φέγγω
στο μανίκι σαν άσσος

προσπαθώ να κρυφτώ
μα η αυγή ξημερώνει
σα να παίζω κρυφτό
και το φως μ’ ημερώνει

επιστρέφω και λείπω
είμαι εδώ και μου λείπω
μακριά και γυρίζω
πουθενά δεν ελπίζω

μα είμαι ‘γω και μ’ αγγίζω …

και ξαναπάμε απ’ την αρχή


μέσα σου θέλω να χαθώ
μέσα σου πάλι να βρεθώ
μέσα στα μάτια σου να ζήσω
κι όλους τους πόθους μου να δύσω

τράβα λοιπόν δύο γραμμές
χάραξε διαδρομές κοινές
μία με στάση το φιλί
και ξαναπάμε απ’ την αρχή

η άλλη καρδιά μου όπου μας βγάλει
στάση του έρωτα ακρογιάλι
γείρε λιγάκι το κεφάλι
κι έλα να σ’ αγκαλιάσω πάλι

όσο να σβήσει το φιλί
κράτα με να ‘μαστε μαζί
έλα λαχτάρα μου κρυφή
κι άσε το πάθος να μας ζει

άσε να γίνει το κορμί
του ταξιδιού η αφορμή
σαν θα χαράξει η αυγή
η αγάπη να μας βρει εκεί

μέσα σου θέλω να χαθώ
μέσα σου πάλι να βρεθώ
ότι έχω χάσει να ζητήσω
κι απ την αρχή να ξαναρχίσω