Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

είσαι του πάθους καλπασμός


είσαι απάγκιο μες τ’ αγιάζι
του ήλιου η πορφυρένια δύση
άνεμος που καταλαγιάζει
στης αγκαλιάς τη βρύση

νερό στο διψασμένο μου κορμί
στο ηλιοκαμένο σώμα
δροσιά στα χείλη και φιλί
σπορά που λαχταρά το χώμα

ανθός κλωνάρι και βλαστός
έρωτας και αγάπη
των αισθημάτων ο καρπός
σε φιλντισένιο άτι

είσαι του πάθους καλπασμός
του πόθου μου το ρούχο
και της ψυχής αναβρασμός
όλα τα θέλω που ‘χω

μίας καρδιάς η επιθυμία
μείλιχο είσαι μυστικό
των οραμάτων μου η μία
τ’ όνειρο το μοναδικό

κι όπως η νύχτα που βραδιάζει
κι αρχίζει η σπορά των άστρων
έτσι η καρδιά μου με προστάζει
να άρχεσαι των δικών μου κάστρων

τα σ' αγαπώ μου είσαι εσύ


τα σ’ αγαπώ μου είναι η πένα
χέρι η καρδιά μου και σου γράφει
έρωτες ,δίχως αρχή και τέρμα
λέξεις με χτύπους της σου φτιάχνει

τα σ’ αγαπώ είναι καλέμι
λαξεύουν όμορφα καρδιές
τη μοναξιά τους στηλιτεύει
λειαίνει όλες τις πλευρές

τα σ’ αγαπώ είναι βροχή
μέσα μου και με κατακλύζουν
σπάει το φράγμα , η αντοχή
λέξεις υγρές με πλημμυρίζουν

τα σ’ αγαπώ είναι ψυχή
πνοή να δίνουνε στο σώμα
είναι η αιτία για ζωή
της ύπαρξης το άγιο δώμα

τα σ’ αγαπώ μου είσαι εσύ
ανάσα το φιλί στο στόμα
αιτία είσαι κι αφορμή
σ’ όσα περνούν κι όσα θα ‘ρθούν ακόμα

ξάφνου η αγάπη στη καρδιά χτίζει παλάτια


μάτια που ψάχνουν σε απέραντο κενό
τη καταχνιά να σβήσουν απ’ το βλέμμα
ψάχνουν να βρουν σ' αυτό το σ’ αγαπώ
ζωή στις φλέβες τους καυτό σαν αίμα

κι όλο το ψέμα που περνάει απ’ τα μάτια
γίνεται ρεύμα παρασύρει και σκοτώνει
μένουν τα μέλη παγωμένα και κομμάτια
χωρίς αγάπη η καρδιά να μαραζώνει

άκου ο χτύπος ,σταθερός μ' αργοπεθαίνει
όπως ο ήχος και η ηχώ του που όλο φθίνει
χάνεται τ’ όνειρο που όλο πάει μα ξεμακραίνει
να μαρτυράει όσα το βλέμμα μέσα κλείνει

τι πήγε λάθος συλλογιέται και ραγίζει
σπάει το πάθος σαν γυαλί χίλια κομμάτια
κι εκεί που η πίστη καταρρέει και γκρεμίζει
ξάφνου η αγάπη στη καρδιά χτίζει παλάτια