Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

σ αγαπώ και σε σένα ανήκω


σ αγαπώ στης καρδιά μου το χτύπο
στου μυαλού τις ψηλές μου επάλξεις
ανασαίνω στης φωνής σου τον ήχο
στων ματιών τις δικές σου διατάξεις

σ αγαπώ και σε σένα ανήκω
στων χειλιών τις γλυκές σου επιτάξεις
ξεψυχώ στων χαδιών σου το ρίγος
στων χεριών που με έχουνε κάψει

προσπαθώ πως μου λείπεις να κρύψω
στο χαμόγελο που κρατάω μη σπάσει
ξεκινώ ένα φράγμα να στήσω
στων ματιών μου την άκρη μην φτάσει

ξεκινώ το φιλί μου ν αφήσω
στου έρωτά σου το τέρμα στη στάση
ν ανεβώ τ όνειρο μου να ζήσω
πριν τη νύχτα η αυγή να χαράξει

σε σένα που αγαπάω και μου λείπεις


σε σένα που αγαπάω και μου λείπεις
τις λέξεις μιάς καρδιάς σ’ αφιερώνω
τις δύσκολες τις ώρες που γυρίζεις
στο νου μου και στη σκέψη σου ματώνω

τα βράδια που κυλάς από τα μάτια μου
νερό και μια σταγόνα από αίμα
δακρύζουνε βροχή τα φυλλοκάρδια μου
χτυπάνε κεραυνοί το άδειο μου βλέμμα

ποια τύχη τον ορίζοντα μου έκρυψε
μου πήρε το χαμόγελο απ’ τα χείλη
τον ήλιο που με φώτιζε πού έβαλε
ποια μοίρα στη σκιά της μ έχει στείλει

μου λείπουνε τα μάτια σου που έβλεπα
κι ανάβαν τα κεριά μου ένα ένα
του πάθους η ανάσα μου που έκαιγα
στα χέρια που τυλίγανε εσένα

πού πήγε η φωνή σου και με άφησε
σε θάλασσα τη νύχτα δίχως φάρο
ποια ήταν η φουρτούνα που μ’ ανάγκασε
το πλοίο της σιωπής να κουμαντάρω

τα μάτια μου τα κλείνω και σ’ αισθάνομαι
καντήλι απ’ το λάδι της καρδιά μου
το φως σου να με καίει και να χάνομαι
να ζω και να πεθαίνω έρωτά μου