Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

νύχτες ασέληνες βαριές


πονάει μάτια μου η αγάπη
πονάει η καρδιά και σταματάει
μια μαχαιριά είναι στα βάθη
ο χωρισμός που τη χτυπάει

λείπουν τα μάτια που κοιτούσε
λείπει απ το σώμα τα οξυγόνο
αυτό στα χείλη που κρατούσε
γέλιο χαρά κι αγάπη μόνο

γίνονται άδεια όλα τα βράδια
νύχτες ασέληνες βαριές
λείπουν του φεγγαριού τα χάδια
θεριεύουνε στο νου οι σκιές

ξυπνούν αργά κάτι φαντάσματα
σέρνοντας πίσω αλυσίδες
έρωτες που έγιναν αγάλματα
στήνοντας στο μυαλό παγίδες

ξέφτια κουρέλια μιάς αγάπης
ρούχα που πέσανε στενά
φυλλομετρούν τις αποστάσεις
στ άδεια τα βράδια τα κενά

κι αυτό το πονεμένο βλέμμα
χάνεται μέσα σ ένα τέλμα
κάνει βουτιές μέσα στο ψέμα
ψάχνει το κάλπικο το κέρμα

χρήμα να βρει να εξαργυρώσει
λίγο το πόνο απ τα μάτια
λόγια πετάει να σκοτώσει
τα πονεμένα του κομμάτια