Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

να ξέρες πως με πονάει

να ξέρες πως με πονάει
που δε σε βλέπω
μα δε μπορώ να κάνω αλλιώς
κι αντέχω
μη με κοιτάς λοιπόν
που ανασαίνω
σε κάθε ανάσα μου
μακριά σου εγώ πεθαίνω

ότι κι αν πουν τα χείλη μου
μη τα πιστέψεις
τα λόγια της καρδιάς μου
ρώτα και τις σκέψεις
τα χέρια μου τα βράδια τα μοναχικά
να δεις πως τρέμουν
καθώς της απουσίας σου
το χάδι μου υφαίνουν

κι όσο τα μάτια μου
ανοίγω να σε δω
μοιάζει το βλέμμα μου
βουτιά να κάνει στο κενό
φέρνει στα βλέφαρα
ένα σύννεφο βροχή
μια μπόρα
και μια καταιγίδα στη ψυχή

τρέμω αγάπη μου πονώ
και σου φωνάζω σ αγαπώ
κοίτα ψηλά να δεις
το άστρο μου το φωτεινό
πως η σιωπή του γέμισε
το φως του με σημάδια
και πώς μακριά σου ξεψυχά
στης μοναξιάς τα βράδια

θα ρθεί αγάπη μου
θα ρθει
θα ξημερώσει το πρωί
μη το φοβάσαι αυτό το βραδύ
πιάσε το χέρι μου γι αρχή
γιατί είναι η ζωή μικρή
και μας αξίζει
αυτό το χάδι

θα ρθω απόψε
θα στο τραγουδήσω
θα ρθω στον ύπνο
να στο ψιθυρίσω
πως είσαι εσύ
της αλήθειας μου το αίμα
στου κόσμου αυτού του μάταιου
το ψέμα