Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

σε χρώματα γκρι

είναι στιγμές
που δεν ξέρεις τι θέλεις
ποιος είσαι, τι κάνεις, που πάς
σε υγρές φυλακές
τα βράδια παλεύεις
κι ανάσες μετράς

είναι ρωγμές
που δύσκολα κλείνουν
του πόνου πληγές
το κατήφορο παίρνεις
το σώμα σου πνίγουν
σε μαύρες σκιές

σε συρτάρια κλεισμένα
στο χρόνο το ψεύτη
στο σήμερα, χτες
έχεις μέσα ριγμένα
δύο χτύπους στη τσέπη
ραγισμένες καρδιές

ο ορίζοντας γέρνει
στων ματιών μου τις άκρες
τις ζωές μας τις σκόρπιες
ο καημός σου μου παίρνει
καθώς πέφτούν οι μάσκες
το κλειδί απ τις πόρτες

έλα πες μου που πάμε
μοναχοί ακροβάτες
με ενοχή στις καρδιές
σε σχοινί περπατάμε
πληγωμένοι διαβάτες
μαυρισμένες ψυχές

κι όλο φεύγεις πηγαίνεις
το όνειρο σβήνεις
με ένα χι στη ζωή
σταματάς να ανασαίνεις
την αυλαία σου ρίχνεις
σε χρώματα γκρι

στου καιρού τις ρωγμές


μες το χρόνο το ψεύτη
στου καιρού τις ρωγμές
σε σπασμένο καθρέφτη
κυνηγώ τις σκιές

σε συρτάρια κλεισμένα
του μυαλού φυλακές
έχω μέσα ριγμένα
τις στιγμές απ το χτες

κι είναι κάτι φορές
που η μνήμη μου ανοίγει
ματωμένες πληγές
κι ένας πόνος με πνίγει

με τα μάτια κλειστά
τ' όραμα σου καθάριο
ξεπηδά στα κλεφτά
απ το χτες ως το αύριο

στης ζωής τι ροές
στου πελάγους τη δίνη
στις δικές σου εκβολές
τ όνειρό μου μ αφήνει