Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

βάλε στη θύμηση κρασί


δεν είσαι απόψε μάτια μου εδώ
κι εγώ μονάχος λαχταρώ
στη σκέψη μου να ‘ρθω να σ’ αγκαλιάσω
κλείνω τα μάτια και κοιτώ
σε ποια γωνιά σε ποιο στενό
σε ποιο του χρόνου σου κενό
να ‘ρθω να απαγκιάσω

βάλε στη θύμηση κρασί
απόψε θα ‘χουμε γιορτή
ν’ ανοίξουμε τις πόρτες μας καρδιά μου
ντύσου και βάλε τα καλά
άσε τα φώτα ανοιχτά
και τα κλειδιά στη πόρτα
θα ‘ρθει η αγάπη στα όνειρα μου

όχι, δεν θα πλαγιάσουμε μαζί
δεν θα της δώσουμε φιλί
ένα ποτήρι όνειρο θα πιούμε και θα φύγει
μεσάνυχτα θα έρθει να μας βρει
θα μείνει μέχρι την αυγή
ο ύπνος θα μας κάνει το χατίρι
κλείσε τα μάτια σου κι η ώρα είναι λίγη

πάμε να βρούμε τ’ όνειρό μας
το σπλάχνο μας απ’ το πλευρό μας
αυτό που κάνει τη καρδιά μας να χτυπάει
να ζαλιστούμε απ’ το κρασί
και την ακόπαστη γιορτή
που ‘χουμε μέσα στη ψυχή
ν’ αφήσουμε το αίμα της ,μέσα μας να κυλάει

βγάζουν τα μάτια μου απόψε μια λαχτάρα


βγάζουν τα μάτια μου απόψε μια λαχτάρα
που μου τρυπάει τη καρδιά μου σα καρφί
μα έχει τα χέρια μου δεμένα μια κατάρα
να στέκουνε ανήμπορα κλειστά σε φυλακή

πίσω απ’ τα κάγκελα μετράω αποστάσεις
εκτίοντας της μοίρας μου επίπονες ποινές
το νου μου βάζοντας να κάνει διατάσεις
ρουφώντας δυό ανάσες απ το χτες

στη μνήμη μου σε ένα μικρό επισκεπτήριο
τα βράδια της ατέλειωτης φυγής
μου δίνει η μορφή σου το εισιτήριο
να βγαίνω από τον κόσμο της σιωπής

βγάζουν τα μάτια μου απόψε μια λαχτάρα
πως θα ‘θελαν μου λέν’ να σε αγγίξουν
με χάδια να ξορκίσουνε την άδικη κατάρα
μες σε φιλιά της φυλακής τα κάγκελα να ρίξουν

Επιθυμώ


Απόψε η νύχτα ξετυλίγει το κουβάρι
σε μιά αρχή , σε μιά ματιά, σ' ένα φιλί
σε όλα εκείνα που η στιγμή τους μου 'χε πάρει
καρδιά μυαλό , μαζί και λογική

Σε μια κλωστή από στιγμές πλεγμένη
εγώ κι εσύ, με της αγάπης μας το νήμα
επάνω στο βελόνι του έρωτα δεμένοι
κεντάμε στη ζωή, του χρόνου μας το ντύμα

Σε ένα κουβάρι η αγάπη τυλιγμένη
σ’ ένα πιθάρι οι στιγμές μας φυλαγμένες
με μια ματιά στο μέλλον να προσμένει
όσες ακόμα η ζωή ,δεν έχει υφασμένες

Κι όταν η θύμηση ανοίγει το πιθάρι
το άρωμά σου αναδύει μια μορφή
λίγο η νύχτα , λίγο η κλωστή και το φεγγάρι
μοιάζει η καρδιά μου ανθισμένο γιασεμί

Ελπίζοντας το πέπλο που θα πλέξει
ριγμένο μες του χρόνου μας το βάθος
να ‘ναι ζεστό και η ομορφιά του να αντέξει
έως το τέλος των στιγμών, στις πλάτες μας το πάθος
----------------------------------------------------------------------------------------------
Επιθυμώ .

Είναι που βλέπω μες τα μάτια σου ένα όνειρο
είναι που το φιλί στα χείλη σου, μου σταματάει το χρόνο
είναι που σαν κοιτάζω μέσα σου
γεννάει το βλέμμα μου , στο χάος μου ένα κόσμο.
Και δεν μπορώ το αύριο
μέσα σ’ αυτό το πάθος της στιγμής
με μια λαχτάρα στη καρδιά ,να μην προσμένω.
Να ονειρευτώ τον έρωτα
που οι στάλες του ιδρώτα μας στο μέτωπο
στέκουν νωπές να μαρτυρούν
τα ίχνη τους, πως σε κορμιά προσπέλασαν.
Μεγάλη η φλόγα της στιγμής μας τώρα
σα το ξερόκλαδο καίγεται το κορμί μου.
Στις στάχτες και στα αποκαΐδια μου
ανάβει της λαχτάρας μου η φλόγα .

Μαζί σου ως το τέλος μου
να κάψω τη ζωή μου.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@