Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

είναι του έρωτα η σιωπή

είναι του έρωτα η σιωπή
τα αμήχανά μου βράδια
μια πληγή που αιμορραγεί
σε μοναχικά σκοτάδια

φως που πέρασε και κλείνει
χαραμάδες στην αυγή
και βαθιές πληγές αφήνει
μες της μνήμης τη ροή


όλα γύρω ένας τυφώνας
νηνεμία κέντρο εγώ
άναρχος σαν κυκεώνας
το θολό μου το μυαλό

της ζωής μου γεγονότα
τρέχουν έχουνε ρυθμό
άλαλα ηχούν τα λόγια
άπραγος τ' ακολουθώ

φυλακή ή σ' εξορία
δικασμένη η καρδιά
με μια δύσβατη πορεία
μοναχή ασφυκτιά

μοιάζει η στιγμή μ' ανέμη
που ανασύρει απ τα παλιά
κι η καρδιά στο βάθος τρέμει
μια παγώνει ,μια ριγά