Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Μες του μυαλού μου τις αδιάβατες ελπίδες


Μες του μυαλού μου τις αδιάβατες ελπίδες
στήνει η καρδιά μου στο μυαλό μου όλο παγίδες
βάζει το πόθο μου για δόλωμα στη σκέψη
τη λογική να δοκιμάσει αν θα τ’ αντέξει

έχει το πάθος μου μπροστά να με προστάζει
και την ελπίδα όλα τα θέλω μου να τάζει
βήματα κάνει πουθενά απελπισίας
να γεφυρώσει το κενό της συγκυρίας

κι εσύ το δρόμο της φυγής έχεις διαλέξει
έχεις χαθεί δίχως ν’ αφήσεις μία λέξη
μόνο η σκιά να μαρτυράει την οδύνη
πίσω απ’ τη πόρτα που η μορφή σου όλο φθίνει

ακολουθώ τα βήματα μου ένα ένα
μα τ’ αποτέλεσμα που παίρνω είναι κανένα
είναι τα άστρα σ’ ουρανό χωρίς φεγγάρι
γυμνή η νύχτα αγκαλιά δεν θα μας πάρει

παίρνω μια ανάσα στο σοκάκι που διαβαίνω
είναι στενό και όλο κλείνει δεν προφταίνω
να βγω απ’ έξω απ’ του μυαλού μου τα παιχνίδια
μα εκεί ατέρμονα ακροβατώ σ’ αποκαΐδια

θα ‘θελα να ‘μαι στ’ όνειρο σου


θα ‘θελα να ‘μαι στ’ όνειρο σου
όταν τα βράδια θα κοιμάσαι στο πλευρό σου
νύχτα να μπαίνω σα το κλέφτη εκεί κοντά σου
να ξημερώνομαι πρωί στην αγκαλιά σου

όταν τα μάτια σου θ' ανοίγεις θα ξυπνάς
η νύχτα να μιλάει όλο για μας
αγάπες κι έρωτες σε τόπους μακρινούς
να ταξιδεύει τη νυχτιά παντού ο νους

όσα η μέρα μας αρνείται να μας φέρει
να 'ρχεται βράδυ με τ' ονείρου σου τ' αγέρι
μέσα στα μάτια τα κλειστά τα στερημένα
να ξημερώνει η αγάπη μου για σένα

κλείσε τα μάτια η νυχτιά να μου χαρίσει
όσα θα φέρει με το γέρμα της η δύση
και το πρωί που άλλη αυγή θα ξημερώσει
λίγο ο πόθος μου να έχει ημερώσει