Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Απευχόμενοι το κοντινό παρελθόν μας , ίσως να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Σαν έρθει μια βροχή μια καταιγίδα
στο διάβα της τα πάντα αν παρασύρει
ανέ(ν)τοιμους αν βρει, μοιάζει παγίδα.

Σαν έρθει και σε βρει δίχως πατρίδα 
το ήθος τσακισμένο αν έχει γύρει
εξόριστο αν σε βρει, δεν έχει ελπίδα.

Σαν έρθει αναρωτήσου: η καταιγίδα
δείνα πολλά κι αβάσταχτα έχει φέρει
στις πλάτες και ν’ αντέξεις δεν μπορείς ;

Σαν έρθει αναρωτήσου: η καταιγίδα
τα άπλυτα τα αταίριαστα , μαχαίρι
αν κόβει τα περίσσια που φορείς. 

Κι εσύ καημένε άνθρωπε  απορείς .
Και εύχεσαι να πάψει να κοπάσει
η καταιγίδα. Φωνάζεις επιτέλους ένα τέλος

σε όσα να αντέξεις δεν μπορείς.
Και εύχεσαι στο μέλλον σου να λάμψει
η ελπίδα. Ζητώντας στην ουσία ένα βέλος.

Νεκρός όμως να ζήσεις δεν μπορείς…

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

έξη


Εύπλαστο νήμα η ζωή
Στο χέρια της μας κάνει
Μες τη βελόνα η κλωστή
Γινόμαστε να υφάνει

Του χρόνου της το υφαντό
Στον αργαλειό του αιώνα
Μέλλον παρόν και παρελθόν
Της ύπαρξής το χρώμα

Κι άλλοτε έχει το χαλί
Κάτι απ’ την ευτυχία
του πέλαγους το θαλασσί
του ανέμου ευθυμία

Άλλοτε πάλι το μπλαβί  
Το μαύρο και το γκρίζο
Απ’ τη δική μας τη ζωή
Παρμένα λίγο λίγο

Κι όπου θα τύχει καθενός
Η μοίρα να χει κέφια
Δεν λογαριάζει μήτε ενός
Καημούς αν έχει ντέρτια

Μέτρα από τούτο το χαλί
Πολλά θε’ να υφάνει
Όση στα χέρια της κλωστή
Και να χει δε τη φτάνει

Μα κι η δική μας άρνηση
Που ναι δεμένος κόμπος
Σε τέτοια μάχη άνιση
Μοιάζει χαμένος κόπος

Βλέπεις μελάνι ο άνθρωπος
Θέλει κι αυτή η κυρία
Χαρτί κι ο χρόνος άγραφος
Να γράφει ιστορία

Κι είναι φορές που σκέφτομαι
Στιγμές που ‘χω στερέψει
Κοινό κάτι αν έχουμε
Είναι η πουτάνα η έξη

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Σαν του Αιόλου τους ασκούς


Όλη  η πόλη στη βροχή
Κι οι δρόμοι της θλιμμένοι
Να την σκεπάζουν ουρανοί
Απόψε δακρυσμένοι

Με τα παράθυρα κλειστά
Να τα ‘χει ντύσει θλίψη
Γκρίζα μουντή στα σκοτεινά
Κάτι θαρρείς της έχει λείψει

Κι όμως, πως μοιάζουμε οι δυό
Πίσω από το παράθυρό μας
Ίδιο σα να ‘χουμε καιρό
Κάτω απ’ το σύννεφό μας

Σκέψεις, διαβάτες βιαστικούς
Μέσα σε άδειους δρόμους
Σαν του Αιόλου τους ασκούς
Φυγάδες παρανόμους  

Και μόνο ο ήχος της βροχής
Να δει, αδιάκοπα χτυπάει
Τη πόρτα  της απαντοχής
Που μπάζει, που πονάει

Γέλιο δεν έχει και χαρά
Η πόλη  φασαρία
Στον ουρανό εκεί ψηλά
Του ήλιου τη πορεία.  

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Μένω εδώ , την αγάπη μας ζω


Μένω εδώ , την αγάπη μας ζω
Μένω εδώ
Και βαστώ,
Αγκαλιά μου τα όνειρα   

Μένω εδώ
Να σου πω ,
σ αγαπώ
στων χαδιών μου το νόημα

μένω εδώ
με κλεψύδρα μετρώ
τις στιγμές μας
τα χρόνια τα επόμενα

χιονισμένο βουνό
μ’ ένα χιόνι λευκό
την αγάπη κρατώ
στα ψηλά μου ραχώματα

με κοιτάς, σε κοιτώ
σ’ ένα κύκλο κλειστό
με κερνάς και μεθώ
στων ματιών σου τ’ αρώματα

μένω εδώ ,θα ‘μαι δω
της καρδιάς οπαδός
να φορώ
της αγάπης σου χρώματα

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

όσα δεν είδες , είδα…


Περπάτησα απάτητα
στενά μικρά σοκάκια
κι απάντησα τη μοναξιά
στη δύση της ωραία
ζωγράφιζα την ομορφιά
στους τοίχους με στιχάκια
για μια ζωή που θέλησα
να ζήσω έτσι λαθραία

Αγάπησα κάθε σκιά
στ’ ανήλιαγα δρομάκια
το ψίθυρο στη σιγαλιά
του κόσμου τα μοιραία
τα δάκρυα που άφηναν
σ’ απόμερα παγκάκια
τ’ αγκάλιαζα  κάθε νυχτιά  
τους έκανα παρέα

κι ας ήμουνα εγώ η  σκιά
κι ‘σύ ‘σουν, λες η αχτίδα
στο φως που είχα στη καρδιά
όσα δεν είδες , είδα…

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

αγάπη.


Λένε πως το σύμπαν που ζούμε το έπλασε ο θεός . Επίσης λένε πως ο θεός είναι αγάπη και πως το σύμπαν μας είναι διάχυτο από αυτή την αγάπη.

Παρατηρώντας γύρω μας , ότι μας περιβάλει νομίζω πως εύκολα διαφαίνεται πως μέσα σε αυτό το σύμπαν, σε οτιδήποτε το αποτελεί, κανένα συστατικό του δεν μπορεί να σταθεί αυτοδύναμα και αυτόνομα, αλλά στηρίζεται χρησιμοποιώντας κάποιο άλλο συστατικό, το οποίο κατά κάποιο μέρος του θυσιάζεται προς χάριν του άλλου και αντίστροφα, ώστε αυτή η αλληλεξάρτηση να οδηγεί στο στερέωμα του οικοδομήματος. Χάριν αυτής της θυσίας , της προσφοράς, που στη συνείδηση του ανθρώπου γίνεται αντιληπτό ως συναίσθημα και ονομάζεται αγάπη, νομίζω πως λειτουργεί ο κόσμος μας ως σύνολο αρμονικά. Ακόμα και αν επικαλεστούμε αυτό που ονομάζουμε δίκαιο , πιστεύω, πως αυτό το δίκαιο θα πρότασσε την αγάπη ως πράξη για να μπορεί ο ζυγός του να ισορροπεί τα αντίρροπα. Φυσικά η αγάπη που ως συναίσθημα κοινά βιώνεται από όλους εμάς, δεν είναι κάτι άλλο από την χαρά της προσφοράς που εισπράττει ο δότης μέσω του δέκτη κάνοντας την ιδιοτελή προσφορά να συμπίπτει σε ένα σημείο όπου το μέγιστο όφελος και για τους δύο , δότη και δέκτη , ισορροπεί.

Δεν είναι ρούχο η αγάπη που κόβεται και ράβεται στα μέτρα μας αλλά εμείς είμαστε αυτοί που θα πρέπει να προσαρμοστούμε στα δικά της μέτρα ώστε να είμαστε σε ισορροπία με ότι μας περιβάλλει , το εαυτό μας , τους άλλους , το κόσμος μας , το σύμπαν , το «όλο», για να γίνουμε ένα με αυτό και όχι ξεχωριστά κομμάτια που βιώνουν την απώλεια.

Αυτή πάνω κάτω είναι η άποψη μου για την αγάπη την σχέση του ανθρώπου με αυτή και το ρόλο που διαδραματίζει στο κοσμικό γίγνεσθαι. Επίσης πιστεύω πως δεν είναι ένα συναίσθημα που απλά το έχεις έμφυτο ή δεν το έχεις , άλλοτε σε μεγαλύτερο και άλλοτε σε μικρότερο βαθμό , αλλά θέμα αντίληψης αυτού του συναισθήματος και επεξεργασίας του από τη λογική αξιολογώντας το ως αναγκαίο και απαραίτητο συστατικό της ζωής σου. Για αυτό πολλές φορές κραυγάζω πως δεν πάσχει ο άνθρωπος από έλλειψη λογικής αλλά από μη κατανόηση των συναισθημάτων του. Η λογική του σε καμία περίπτωση δεν θα αντιτιθόταν στην αγάπη αλλά θα εναρμονιζόταν μαζί της σε μία κοινή γραμμή.

για σένα..


Ας ήτανε ξανά να  γεννηθώ
στο σώμα σου πνοή να αποκτήσω
ζωή μέσα απ τα μάτια σου να δω
τον κόσμο απ’ τ’ άγγιγμά σου να γνωρίσω

το σώμα μου να δώσω τη ψυχή
το αίμα που στις φλέβες μου κυλάει
στο χρόνο σου ν’ ανοίξουν μια ρωγμή
να νιώθω απ’ το κορμί που τα φοράει
το χτύπο σου να κάνω και δικό μου
να ζω με την ανάσα που ανασαίνεις
στα μάτια σου να βλέπω τ’ όνειρό μου
στο γέλιο σου να σβήνει ότι πικραίνει

Αν ήτανε ξανά να  γεννηθώ
μακριά σου δεν ξανά ‘θελα να ζήσω
μονάχα θα ζητούσα απ’ το θεό
να ζεις για να σε βρω να σ’ αγαπήσω

το σούρουπο να κάνω προσευχή
στη θάλασσα στον ήλιο στο φεγγάρι
το τάμα μου να είσαι κι ευχή
το πρώτο μου το φως στο μαξιλάρι

το όνειρο στα μάτια τα κλειστά
πνοή του πρωινού στο μέτωπό μου
στη κάψα του έρωτά μου η δροσιά
το τέλος κι αρχή αυτού του δρόμου.