Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

μα η λαχτάρα μου για σένα ξενυχτά


νύχτα κι απλώνεται τριγύρω μου το βράδυ
στα βλέφαρά μου ο μορφέας ακουμπά
ρίχνει αυλαία μες στα μάτια μ’ ένα χάδι
μα η λαχτάρα μου για σένα ξενυχτά

μέσα στη μνήμη την ημέρα ξεχασμένη
σε ένα υπόγειο του μυαλού μου φυλακή
ακούει το χτύπο της καρδιάς και περιμένει
όταν η θέληση αργά αποκοιμηθεί

παίρνει του πάθους τα σκαλιά μου ένα ένα
σα το νερό που αναβλύζει από πηγή
τρέχει στις φλέβες μου ζεστή όπως το αίμα
από του πόθου τη πληγή που αιμορραγεί

κι όσο κι αν θέλω μες τη λήθη να την πνίξω
σ’ ένα λαβύρινθο μονάχη να χαθεί
βρίσκει το δρόμο της αγάπης απ’ το χτύπο
που μες στο στήθος μου η ηχώ της αντηχεί

νύχτα να πιώ απ’ το νερό της λησμονιάς σου
δεν με αφήνει η στερεμένη σου πηγή
δένει η ξαγρύπνια τα δεσμά μου ο φονιάς σου
χάραμα να ‘ρθει να τα σπάσει η αυγή

Δεν υπάρχουν σχόλια: