Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

θέλει καρδιά για ν' ανατέλλει η χαραυγή




γύρνα το βλέμμα στα ποτάμια που περάσαν
δες στα νερά τους μαύρα είδωλα θολά
πήραν μαζί τους τις ζωές και τις ξεβράσαν
μέσα στη λήθη στη πηγή της λησμονιάς

σκόρπια τα όνειρα σε βάρκες αφημένα
με τα πανιά τρύπιες ελπίδες να θυμίζουν
μες σε λιμάνια μοναχά ναυαγισμένα
πόθους φορτία ξεχασμένα λιμενίζουν

που 'νε του κόσμου η ανέσπερη διαθήκη
νύφη παρθένα τόσα χρόνια καρτερεί
την αφροσύνη χρόνια ζωσμένη σε μια θήκη
έχει εικόνα και θεό για να οδηγεί

ετούτη η βάρκα που έχει πλώρη για τον άδη
θέλει το στίγμα σου ατσάλι στη στιγμή
θέλει το φως σου να φωτίζει το σκοτάδι
θέλει καρδιά για ν' ανατέλλει η χαραυγή

Δεν υπάρχουν σχόλια: