Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Στον άστεγο

Στον άνθρωπο του δρόμου που κοιμάται
Στον άστεγο και έξω απ’ τις καρδιές
Το πρόσωπο του ανθρώπου δίχως μάσκες
Χαμήλωσε τα μάτια σου και δες

Στο τρέμουλο του κόσμου που πεθαίνει
Στα χάρτινα κιβώτια της ντροπής
Θα δεις την ανθρωπιά πως ανασαίνει
Στα μαύρα μας κουρέλια της ψυχής

Στο στόμα το κλειστό το πεινασμένο
Τροφή απ’ τη συνείδηση στερείς
Κι ας έχεις το στομάχι γεμισμένο
Αρνείσαι να το δεις , λιμοκτονείς

Στη σάρκα που το κρύο την οργώνει
Στ’ αδιάφορα τα μάτια μας θα δεις
Τα όσα η βολή σου αλλοτριώνει
Προς χάριν σου την τέρψιν σου να ζεις

Πού χάθηκε λοιπόν η ανθρωπιά σου
Ποιος άνεμος στη πήρε μακριά
Σταμάτησε στο στήθος η καρδιά σου
Στο βλέμμα σου η ζωή σου δεν χτυπά

Μην πεις πως με διαβάζεις κι έχω δίκιο
Τον άστεγο και συ μην λυπηθείς
Ο οίκτος σου δεν είναι κάτι αντρίκιο
Η πράξη σου είναι μάρτυρας ψυχής

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Σε σκαρί φευγάτο

Τούτο το καράβι μου
Μ’ έρωτα γεμάτο
Πήρε την αγάπη μου
Σε σκαρί φευγάτο

Άνοιξε στα πέλαγα
Σε ονείρου δρόμους
Τράβηξε στα πέρατα
Σε χαμένους κόσμους

Κι άφησε ξοπίσω του
Τις μεγάλες λίμνες
Το θλιμμένο ίσκιο του
Ξεχασμένες μνήμες

Θάλασσες και ξαστεριές
Πλώρη του και χάρτη
Βράδιασε σε αγκαλιές
Μακριά απ’ το δάκρυ

Έχει για σημαία του
Σ’ αψηλό κατάρτι
Στα πανιά γι’ αέρα του
Τη δική σου αγάπη

Ταξιδεύει στ’ άπειρο
Στη θωριά τ’ ανέμου
Σ’ ανοιχτό παράθυρο
Λογισμέ στερνέ μου…

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

σε ψέματα μη χαριστείς

Κι αν είν΄ της μοίρας μας γραφτό
το λόφο της ζωής μας ν΄ ανεβούμε
στη πλάτη φορτωμένοι το σταυρό
κι αγκάθινο στεφάνι να φορούμε
εκεί ψηλά ,στο ματωμένο μας βουνό
λευκή σαν χιόνι τη ψυχή μας για βρούμε

μην λυπηθείς , μη μετανιώσεις τη στιγμή

που άνθρωπος γεννήθηκες και μοιάζεις με θεό
σε ψέματα μη χαριστείς , που πάμε που θα βγούμε
μόνο να πεις , ένα μεγάλο ευχαριστώ
σ΄ όλους εκείνους που ζωή, μαζί θα μοιραστούμε
να ναι στα χείλη κρεμασμένο σ’ αγαπώ
όταν τα μάτια σου, κλειστά θα κοιμηθούνε…

κόκκινη κλώστη , μας δένει

ένας ουρανός μ’ αστέρια
μες τα δύο σου τα χέρια
μια βραδιά γεμάτη αγάπη
αγκαλιές φιλιά και πάθη

κάτω απ’ το χλωμό φεγγάρι
στου έρωτα το μαξιλάρι
μέσα σε λευκά σεντόνια
βάφεται η αγάπη αιώνια

χρώματα φορά του γέλιου
κι έχει πρόσωπο αγγέλου
τυλιγμένο στα φτερά της
σαν παραδεισένιος ψάλτης

ψέλνει θεία ευαγγέλια
έρωτες χαρές και γέλια
νότες με λευκά αγγελούδια
ραίνοντας μας με λουλούδια

κήποι κρεμαστοί το δώμα
της αγάπης μας το σώμα
βγήκε η νύχτα να κεντήσει
μες τη χρυσαφένια δύση

βάζει στη καρδιά βελόνα
νήμα απ’ το βλαντί του αιώνα
γιώτα κι ένα πι υφαίνει
κόκκινη κλώστη , μας δένει

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Καρδιά μου αχ.. θάλασσα

Καρδιά μου αχ.. θάλασσα
νερά που χάλασα
πλοία, αγάπες μακρινές
ταξίδια , μαγικές ακτές

καημοί που έριξα
στο πάτο κι έπνιξα
ναυάγια να μαρτυρούν
οι τρικυμίες που περνούν

μες το γαλάζιο σου
γαλήνιο απάγκιο σου
καρδιά μου αχ… θάλασσα
πόνεσα μάτωσα

κι όλα στα έδωσα
μαζί σου ενέδωσα
καρδιά μου αχ…θάλασσα
αγάπησα δάκρυσα

χτυπά το κύμα σου
γίνομαι θύμα σου
μέσα σου πνίγομαι
ζω παραδίνομαι

καρδιά μου αχ..θάλασσα
δεν σε αντάλλαξα
γλυκιά μου αλμύρα μου
γίνεσαι μοίρα μου….

λαθρεπιβάτες

λαθρεπιβάτες
κρυφές μου έξεις
επαναστάτες
σας κουβαλώ

στενές μου στράτες
άκληρες θέσεις
στο νου διαβάτες
σας περπατώ

μόνος χαμένος
βαθιά σε σκέψεις
ξενυχτισμένος
ψάχνω να βρω

μία αιτία
ένα σου νεύμα
έστω ένα ψέμα
να κρατηθώ

με μια μανία
ανέμου μπόρα
σαν ερινύα
με κυνηγάς…

δίχως αργία
λεπτό ή ώρα
σαν τρικυμία
με κυβερνάς

κι εγώ αντάρτης
σ’ αυτό το πλοίο
ν’ αναρωτιέμαι
αν μ’ αγαπάς

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

μ’ ένα γιώτα ένα πι

η αγάπη γεννιέται
με τη πρώτη ματιά
σα θεά που πλανιέται
μ΄ ανοιχτά τα φτερά

τη σελίδα γυρίζει
σ’ ένα άσπρο χαρτί
δυό καρδιές ζωγραφίζει
μιά καινούργια αρχή

γράμμα γράμμα γεμίζει
ένα γιώτα ένα πι
μ’ έναν έρωτα ανθίζει
το φιλί, τη ζωή

η καρδιά μου, μία λέξη
μες σε φόντο λευκό
έχει πάνω αποθέσει
ζωντανό σ’ αγαπώ

σ’ ότι έχει πιστέψει
σ’ ότι έχει χαθεί
σ’ ότι έχει λατρέψει
σ’ ότι νέο θα ‘ρθεί

κάθε μακριά που σ' ανασαίνω

Κλείνω τα μάτια μου να δω
τα μάτια που δεν είναι εδώ
λίγο ν’ αγγίξω άπ’ ουρανό
στο βλέμμα σου το φωτεινό

λίγα απ’ σύννεφα να διώξω
λίγο απ’ τον ήλιο σου να νιώσω
κι άπ’ το ζεστό χαμόγελό σου
λίγο να ζήσω τ’ όνειρό σου

Κλείνω τα μάτια και τραβώ
ίσια το θάνατο να βρω
σε κάθε ανάσα μου πεθαίνω
κάθε μακριά που σ' ανασαίνω

γίνετ’ ο κόσμος φυλακή
γύρω μου σίδερα κι εσύ
κρατάς στα χέρια τη καρδιά μου
δυό χέρια που είναι μακριά μου

Κλείσε τα μάτια σου κι εσύ
ίσως η αγάπη μας να βγει
πίσω απ’ τα κάγκελα του κόσμου
μετά το τέρμα αυτού του δρόμου

ίσως να βγούνε τα όνειρά μου
να σεργιανίσουν τη καρδιά μου
να βρουν τη στράτα τη δικιά σου
να κοιμηθεί στην αγκαλιά σου…

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Χίλιες ζωές Χίλιες στιγμές

Χίλιες ζωές
Χίλιες στιγμές
ξενύχτησα κοντά σου
χίλιες μ’ ανάστησε φορές
ο ήχος της καρδιάς σου

ώρες στυγνές
ώρες καυτές
μετρούσε η ματιά σου
ώρες αμέτρητες σιωπές
η άφωνη λαλιά σου

σαν να ‘ταν χτες
να ‘ταν προχτές
αιώνια τα φιλιά σου
πέθαινα ζούσα δύο ζωές
στα χέρια τα δικά σου

κι είπα μη λες
είπα μην κλαίς
στο ηλιοβασίλεμά τους
δεν είν’ σκιές , είναι καρδιές
που ζουν τον έρωτά τους

κάτι φορές
κάτι βραδιές
αργεί να ξημερώσει
ο ήλιος πάλι να φανεί
τη χαραυγή να σώσει

κι η λογική
μία κραυγή
γίνεται δίκοπο μαχαίρι
κόβει και χύνεται στη γη
αίμα ,στης προσμονής το χέρι

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

έχω στ’ άδειο μου βλέμμα

έχω στ’ άδειο μου βλέμμα
το δικό σου κενό
παγωμένη αρένα
σιωπηλό ουρλιαχτό

όλα γύρω ένα ψέμα
σ’ ένα κύκλο κλειστό
έν΄αγκάθινο στέμμα
ένα βλέμμα στερνό

έχω στ’ άδειο μου βλέμμα
μια ίσια γραμμή
κατακόκκινο αίμα
ξεχασμένο φιλί

κι η καυτή μου ανάσα
σε καθρέφτη θαμπό
ζωγραφίζει ένα γράμμα
έν’ αχνό σ’ αγαπώ

έχω στ’ άδειο μου βλέμμα
τη δική σου μορφή
διαρρηγμένο υμένα
ραγισμένη ψυχή

ο ουρανός θα μαρτυρά…

αν θα χωρίσουμε εμείς
ετούτη η Γή δεν θα χωρά
απομεινάρια μιας ζωής
πάνω της να τα κουβαλά

αν θα χωρίσουμε εμείς
μόνος θα φύγω εκεί ψηλά
άστρο θα γίνω μιας ψυχής
που θ’ αγναντεύει ότι αγαπά

αν θα χωρίσουμε εμείς
στον ουρανό κοίτα ψηλά
κοίτα τα άστρα να με δεις
ρίξε μου μία σου ματιά

αν θα χωρίσουμε εμείς
μία ψυχή θα σε κοιτά
θα σε προσέχει μη χαθείς
τα βράδια τα μοναχικά

κι αν θα χωρίσουμε εμείς
άστρο η αγάπη θα νικά
το πώς μην αναρωτηθείς
ο ουρανός θα μαρτυρά…