Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Στον άστεγο

Στον άνθρωπο του δρόμου που κοιμάται
Στον άστεγο και έξω απ’ τις καρδιές
Το πρόσωπο του ανθρώπου δίχως μάσκες
Χαμήλωσε τα μάτια σου και δες

Στο τρέμουλο του κόσμου που πεθαίνει
Στα χάρτινα κιβώτια της ντροπής
Θα δεις την ανθρωπιά πως ανασαίνει
Στα μαύρα μας κουρέλια της ψυχής

Στο στόμα το κλειστό το πεινασμένο
Τροφή απ’ τη συνείδηση στερείς
Κι ας έχεις το στομάχι γεμισμένο
Αρνείσαι να το δεις , λιμοκτονείς

Στη σάρκα που το κρύο την οργώνει
Στ’ αδιάφορα τα μάτια μας θα δεις
Τα όσα η βολή σου αλλοτριώνει
Προς χάριν σου την τέρψιν σου να ζεις

Πού χάθηκε λοιπόν η ανθρωπιά σου
Ποιος άνεμος στη πήρε μακριά
Σταμάτησε στο στήθος η καρδιά σου
Στο βλέμμα σου η ζωή σου δεν χτυπά

Μην πεις πως με διαβάζεις κι έχω δίκιο
Τον άστεγο και συ μην λυπηθείς
Ο οίκτος σου δεν είναι κάτι αντρίκιο
Η πράξη σου είναι μάρτυρας ψυχής

Δεν υπάρχουν σχόλια: