Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

μονάχα μάθε

Σ’ αυτόν τον κόσμο της φθοράς
μάταια να μην πασχίζεις
μήτε και να ελπίζεις
το «άφθαρτο»…

μονάχα μάθε ,
πως,
μέσα από κάθε θάνατο
…να ξαναγεννηθείς .

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

................

Πώς να κρατήσεις
κάτω από μαύρο σύννεφο
τον ήλιο λαμπερό
σα σκοτεινιάζει ο ουρανός ;

Πέφτει ετούτη η σκιά
και σου λεκιάζει το λευκό .

Κι όμως ,
πάνω στο μαύρο το πανί του κόσμου
το στίγμα μου,
ένα ασάλευτο λευκό
μοιάζει σαν τρύπα
σε ένδυμα επίσημο.

Και ‘γω ,
ένα κενό
που προσπαθούν να το μπαλώσουν ..
όπως όπως….

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Γι αυτό σ’ αγάπησα..

Γι αυτό σ’ αγάπησα..

Για να μπορώ να βλέπω το χαμόγελο στα χείλη σου.

Παίρνω μια ανάσα από τα χείλη σου
και ρίχνομαι στη δίνη.

Υπάρχει λόγος ν’ ανασαίνω.

Υπάρχει έρωτας απέναντι από κάθε θάνατό μου.
Να με ξαναγεννάει

ΕΣΥ.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

μια πολιτεία ονείρου

μια πολιτεία ονείρου
με στεφάνωσε
φορώντας μου
τα οικόσημα του κόσμου
στο μέτωπο
τ’ ακούμπησε και μάτωσε
το άσπρο της
τριαντάφυλλο του πόνου

στον ήλιο της
λουζόμουνα κι ατένιζα
στις πλάτες μου
πως λάμπει και πως δύει
της μοίρας
τα σπαρτά μου όλα τα θέριζα
κοιτάζοντας τον άνθρωπο,
η ζωή πως καταλύει

μια παγωνιά
το βλέμμα μου το άλωσε
κι ένας καημός
τα στήθια μου φοβέρα
τη σκέψη μου
μιά Μέδουσα τη πάγωσε
σαν άγαλμα ακίνητο
σαν κίνηση στη τρέλα

περπάτησα απάτητα
στενά μικρά σοκάκια
κι απάντησα τη μοναξιά
στη δύση της ωραία
ζωγράφιζα την ομορφιά
στους τοίχους με στιχάκια
για μια ζωή που θέλησα
να ζήσω έτσι λαθραία

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Ίσως...

Απλά ρωτώ τα δακρυσμένα σου τα μάτια…

Πόση ζωή μπορεί να κρύβει ένα σου δάκρυ;
Αναρωτήθηκες ποτέ,
γιατί η αγάπη κουβαλάει τόσο βάρος ;
Μέσα απ’ τα μάτια σου,
σαν ξεχυθεί , ένα ποτάμι …
..σε ποια της μοίρας της γωνιά χάνει το δρόμο ;
Άραγε φεύγει η αγάπη μ’ ένα δάκρυ ;
Αν το θεό τον λεν’ αγάπη,
πού θα χωρέσει η αγάπη,
..όση σταλάζεις απ’ τα μάτια.
Έναν θεό,
σε ποια γωνιά αυτού του κόσμου θα χωρέσεις;

Ίσως το άπειρο να είναι η καρδιά μας.

Μάταια μην κλαίς…