Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

σ’ αυτό τ’ αβέβαιο παρόν που κυβερνά η δύση


Φωνή πνιγμένη στη σιωπή
και λόγια που ‘γιναν θηλιές
χαμόγελα ντυμένη
αυτή του δρόμου η οιμωγή
ρούχο σ’ ανήλιαγες ζωές
μοιάζει μ’ ανάσα πεθαμένη

Χτυπάει του κόσμου ο παλμός
σαν να ‘ναι δάκρυ , ναν λυγμός
καρδιά σταματημένη
σ’ έναν παράταιρο χορό
κύκλους διαγράφει στο καιρό
μες σε λαβύρινθο χαμένη

σβήστε το φως λοιπόν
λίγο η μέρα να φωτίσει

Κι εσύ πανούργα μου ζωή
τρόπους χιλιάδες έχεις βρει
στο πόνο να κωφεύεις
χτίζεις παλάτια στη στιγμή
άμμος η βάση τους σαθρή
το μάταιο φυγαδεύεις

ως πότε ο κρύος ουρανός
θα ναι στο χρώμα γαλανός
και η ματιά μας μαύρη
ως πότε ο ήλιος φωτεινός
θα μένει πάντα μακρινός
μόνη καρδιά στον άδη

σβήστε το φως λοιπόν
λίγο η μέρα να φωτίσει
σ’ αυτό τ’ αβέβαιο παρόν
που κυβερνά η δύση

Δεν υπάρχουν σχόλια: