Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Κι όμως δεν δάκρυσες , παρά γελάς ...αιώνες τώρα .

Κι όμως δεν δάκρυσες , παρά γελάς ...αιώνες τώρα .

Και η αιδώς χαμένη ...

Σε μια παράκρουση ταγμένος.

Χτίζεις ότι οι πλάτες σου
να το αντέξουν δεν μπορούν..
…στον άνεμο πουλώντας τη ψυχή σου.

Κι εκείνος που σε σήκωνε ψηλά
εκεί που θέλησες να φτάσεις,
στέρεψε.

Κι ύστερα πέφτεις και σωριάζεσαι
γεμίζοντας το κόσμο σου ερείπια
σαν οι ριπές του σταματήσουν.

Μα δεν υπήρξανε ποτέ.

Εσύ φυσούσες υπερφίαλα
και τώρα που στερέψανε οι ανάσες
είναι αργά , ο χρόνος δεν περίμενε
κι εσύ δεν έμαθες,
κι όλο ξεχνάς να μάθεις.

Πώς να ‘σαι άνθρωπος δεν φτάνει,
άμα δε γίνεις…

Δεν υπάρχουν σχόλια: