Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

κι όπου χάνομαι σε βρίσκω

κι όταν της ράμπας σου τα φώτα χαμηλώσουν
σβήσει η σκιά σου στον απέναντι τον τοίχο
πέσει η αυλαία κι είσαι μονάχα ο εαυτός σου
τραγούδι φτιάξε με της γύμνιας σου τον ήχο

ύστερα στάσου εμπρός τον ύστατο εξώστη
έτσι γυμνός και αφουγκράσου την ηχώ σου
για μια τιμή στέκεις εκεί κι αν θέλεις σώστη.
ή πέσε μέσα στο απύθμενο κενό σου

δεν έχει δρόμο η ζωή κι αν ξαποστάσεις
μία στιγμή λίγο αν χάσεις τον ειρμό σου
κάπου ανάμεσα σε σένα και τις στάσεις
θα ‘χει χαθεί μιά και για πάντα ο εαυτός σου



κι όπου χάνομαι σε βρίσκω
πάντα εκεί να περιμένεις
πριν τα μάτια μου ν’ ανοίξω
με κοιτάς βαριανασαίνεις

πες μου πώς τα καταφέρνεις;

μια συνείδηση είσαι ζώσα
όπου εγώ και αν πεθαίνω
μες τα λάθη μου τα τόσα
λες… –εγώ θα σ’ ανασταίνω

βάζεις στο χαμό μου φρένο .

Δεν υπάρχουν σχόλια: