Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

έχω στ’ άδειο μου βλέμμα

έχω στ’ άδειο μου βλέμμα
το δικό σου κενό
παγωμένη αρένα
σιωπηλό ουρλιαχτό

όλα γύρω ένα ψέμα
σ’ ένα κύκλο κλειστό
έν΄αγκάθινο στέμμα
ένα βλέμμα στερνό

έχω στ’ άδειο μου βλέμμα
μια ίσια γραμμή
κατακόκκινο αίμα
ξεχασμένο φιλί

κι η καυτή μου ανάσα
σε καθρέφτη θαμπό
ζωγραφίζει ένα γράμμα
έν’ αχνό σ’ αγαπώ

έχω στ’ άδειο μου βλέμμα
τη δική σου μορφή
διαρρηγμένο υμένα
ραγισμένη ψυχή

ο ουρανός θα μαρτυρά…

αν θα χωρίσουμε εμείς
ετούτη η Γή δεν θα χωρά
απομεινάρια μιας ζωής
πάνω της να τα κουβαλά

αν θα χωρίσουμε εμείς
μόνος θα φύγω εκεί ψηλά
άστρο θα γίνω μιας ψυχής
που θ’ αγναντεύει ότι αγαπά

αν θα χωρίσουμε εμείς
στον ουρανό κοίτα ψηλά
κοίτα τα άστρα να με δεις
ρίξε μου μία σου ματιά

αν θα χωρίσουμε εμείς
μία ψυχή θα σε κοιτά
θα σε προσέχει μη χαθείς
τα βράδια τα μοναχικά

κι αν θα χωρίσουμε εμείς
άστρο η αγάπη θα νικά
το πώς μην αναρωτηθείς
ο ουρανός θα μαρτυρά…