Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

σε ψέματα μη χαριστείς

Κι αν είν΄ της μοίρας μας γραφτό
το λόφο της ζωής μας ν΄ ανεβούμε
στη πλάτη φορτωμένοι το σταυρό
κι αγκάθινο στεφάνι να φορούμε
εκεί ψηλά ,στο ματωμένο μας βουνό
λευκή σαν χιόνι τη ψυχή μας για βρούμε

μην λυπηθείς , μη μετανιώσεις τη στιγμή

που άνθρωπος γεννήθηκες και μοιάζεις με θεό
σε ψέματα μη χαριστείς , που πάμε που θα βγούμε
μόνο να πεις , ένα μεγάλο ευχαριστώ
σ΄ όλους εκείνους που ζωή, μαζί θα μοιραστούμε
να ναι στα χείλη κρεμασμένο σ’ αγαπώ
όταν τα μάτια σου, κλειστά θα κοιμηθούνε…

κόκκινη κλώστη , μας δένει

ένας ουρανός μ’ αστέρια
μες τα δύο σου τα χέρια
μια βραδιά γεμάτη αγάπη
αγκαλιές φιλιά και πάθη

κάτω απ’ το χλωμό φεγγάρι
στου έρωτα το μαξιλάρι
μέσα σε λευκά σεντόνια
βάφεται η αγάπη αιώνια

χρώματα φορά του γέλιου
κι έχει πρόσωπο αγγέλου
τυλιγμένο στα φτερά της
σαν παραδεισένιος ψάλτης

ψέλνει θεία ευαγγέλια
έρωτες χαρές και γέλια
νότες με λευκά αγγελούδια
ραίνοντας μας με λουλούδια

κήποι κρεμαστοί το δώμα
της αγάπης μας το σώμα
βγήκε η νύχτα να κεντήσει
μες τη χρυσαφένια δύση

βάζει στη καρδιά βελόνα
νήμα απ’ το βλαντί του αιώνα
γιώτα κι ένα πι υφαίνει
κόκκινη κλώστη , μας δένει