Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

αγάπη.


Λένε πως το σύμπαν που ζούμε το έπλασε ο θεός . Επίσης λένε πως ο θεός είναι αγάπη και πως το σύμπαν μας είναι διάχυτο από αυτή την αγάπη.

Παρατηρώντας γύρω μας , ότι μας περιβάλει νομίζω πως εύκολα διαφαίνεται πως μέσα σε αυτό το σύμπαν, σε οτιδήποτε το αποτελεί, κανένα συστατικό του δεν μπορεί να σταθεί αυτοδύναμα και αυτόνομα, αλλά στηρίζεται χρησιμοποιώντας κάποιο άλλο συστατικό, το οποίο κατά κάποιο μέρος του θυσιάζεται προς χάριν του άλλου και αντίστροφα, ώστε αυτή η αλληλεξάρτηση να οδηγεί στο στερέωμα του οικοδομήματος. Χάριν αυτής της θυσίας , της προσφοράς, που στη συνείδηση του ανθρώπου γίνεται αντιληπτό ως συναίσθημα και ονομάζεται αγάπη, νομίζω πως λειτουργεί ο κόσμος μας ως σύνολο αρμονικά. Ακόμα και αν επικαλεστούμε αυτό που ονομάζουμε δίκαιο , πιστεύω, πως αυτό το δίκαιο θα πρότασσε την αγάπη ως πράξη για να μπορεί ο ζυγός του να ισορροπεί τα αντίρροπα. Φυσικά η αγάπη που ως συναίσθημα κοινά βιώνεται από όλους εμάς, δεν είναι κάτι άλλο από την χαρά της προσφοράς που εισπράττει ο δότης μέσω του δέκτη κάνοντας την ιδιοτελή προσφορά να συμπίπτει σε ένα σημείο όπου το μέγιστο όφελος και για τους δύο , δότη και δέκτη , ισορροπεί.

Δεν είναι ρούχο η αγάπη που κόβεται και ράβεται στα μέτρα μας αλλά εμείς είμαστε αυτοί που θα πρέπει να προσαρμοστούμε στα δικά της μέτρα ώστε να είμαστε σε ισορροπία με ότι μας περιβάλλει , το εαυτό μας , τους άλλους , το κόσμος μας , το σύμπαν , το «όλο», για να γίνουμε ένα με αυτό και όχι ξεχωριστά κομμάτια που βιώνουν την απώλεια.

Αυτή πάνω κάτω είναι η άποψη μου για την αγάπη την σχέση του ανθρώπου με αυτή και το ρόλο που διαδραματίζει στο κοσμικό γίγνεσθαι. Επίσης πιστεύω πως δεν είναι ένα συναίσθημα που απλά το έχεις έμφυτο ή δεν το έχεις , άλλοτε σε μεγαλύτερο και άλλοτε σε μικρότερο βαθμό , αλλά θέμα αντίληψης αυτού του συναισθήματος και επεξεργασίας του από τη λογική αξιολογώντας το ως αναγκαίο και απαραίτητο συστατικό της ζωής σου. Για αυτό πολλές φορές κραυγάζω πως δεν πάσχει ο άνθρωπος από έλλειψη λογικής αλλά από μη κατανόηση των συναισθημάτων του. Η λογική του σε καμία περίπτωση δεν θα αντιτιθόταν στην αγάπη αλλά θα εναρμονιζόταν μαζί της σε μία κοινή γραμμή.

για σένα..


Ας ήτανε ξανά να  γεννηθώ
στο σώμα σου πνοή να αποκτήσω
ζωή μέσα απ τα μάτια σου να δω
τον κόσμο απ’ τ’ άγγιγμά σου να γνωρίσω

το σώμα μου να δώσω τη ψυχή
το αίμα που στις φλέβες μου κυλάει
στο χρόνο σου ν’ ανοίξουν μια ρωγμή
να νιώθω απ’ το κορμί που τα φοράει
το χτύπο σου να κάνω και δικό μου
να ζω με την ανάσα που ανασαίνεις
στα μάτια σου να βλέπω τ’ όνειρό μου
στο γέλιο σου να σβήνει ότι πικραίνει

Αν ήτανε ξανά να  γεννηθώ
μακριά σου δεν ξανά ‘θελα να ζήσω
μονάχα θα ζητούσα απ’ το θεό
να ζεις για να σε βρω να σ’ αγαπήσω

το σούρουπο να κάνω προσευχή
στη θάλασσα στον ήλιο στο φεγγάρι
το τάμα μου να είσαι κι ευχή
το πρώτο μου το φως στο μαξιλάρι

το όνειρο στα μάτια τα κλειστά
πνοή του πρωινού στο μέτωπό μου
στη κάψα του έρωτά μου η δροσιά
το τέλος κι αρχή αυτού του δρόμου.