Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

όσα δεν είδες , είδα…


Περπάτησα απάτητα
στενά μικρά σοκάκια
κι απάντησα τη μοναξιά
στη δύση της ωραία
ζωγράφιζα την ομορφιά
στους τοίχους με στιχάκια
για μια ζωή που θέλησα
να ζήσω έτσι λαθραία

Αγάπησα κάθε σκιά
στ’ ανήλιαγα δρομάκια
το ψίθυρο στη σιγαλιά
του κόσμου τα μοιραία
τα δάκρυα που άφηναν
σ’ απόμερα παγκάκια
τ’ αγκάλιαζα  κάθε νυχτιά  
τους έκανα παρέα

κι ας ήμουνα εγώ η  σκιά
κι ‘σύ ‘σουν, λες η αχτίδα
στο φως που είχα στη καρδιά
όσα δεν είδες , είδα…