Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Απευχόμενοι το κοντινό παρελθόν μας , ίσως να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Σαν έρθει μια βροχή μια καταιγίδα
στο διάβα της τα πάντα αν παρασύρει
ανέ(ν)τοιμους αν βρει, μοιάζει παγίδα.

Σαν έρθει και σε βρει δίχως πατρίδα 
το ήθος τσακισμένο αν έχει γύρει
εξόριστο αν σε βρει, δεν έχει ελπίδα.

Σαν έρθει αναρωτήσου: η καταιγίδα
δείνα πολλά κι αβάσταχτα έχει φέρει
στις πλάτες και ν’ αντέξεις δεν μπορείς ;

Σαν έρθει αναρωτήσου: η καταιγίδα
τα άπλυτα τα αταίριαστα , μαχαίρι
αν κόβει τα περίσσια που φορείς. 

Κι εσύ καημένε άνθρωπε  απορείς .
Και εύχεσαι να πάψει να κοπάσει
η καταιγίδα. Φωνάζεις επιτέλους ένα τέλος

σε όσα να αντέξεις δεν μπορείς.
Και εύχεσαι στο μέλλον σου να λάμψει
η ελπίδα. Ζητώντας στην ουσία ένα βέλος.

Νεκρός όμως να ζήσεις δεν μπορείς…