Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Άσπλαχνα δες πως σε θωρεί

Αντικριστά σου κάθισε
με παγωμένο βλέμμα
Ίδιο με κείνο που κυλά
στις φλέβες σου το ψέμα
κι ύστερα πάνω σου μετρά
τις στάλες του ιδρώτα
που τρέχουν απ το μέτωπο
στα παγωμένα χνώτα

Άσπλαχνα δες πως σε θωρεί
ξένο παιδί και νόθο
αδιάφορα παρατηρεί
στο πρόσωπο το μόχθο
λες και δεν γνώρισε καμιά
απ τη δική του ευθύνη
ετούτη η φλόγα το κερί
που καίει κι όλο φθίνει

Μονάχα αλλάζει πρόσωπα
στον ήλιο στο σκοτάδι
παίρνει του γέλιου τη μορφή
την αποσκιάδα του Άδη
αφήνοντας στα χείλη σου
λίγο θανάτου γεύση
αυτή η πανούργα η ζωή
για ότι σου ‘χει πέμψει

θα ‘χεις εμένα



κι αν μες του δρόμου τα μισά
σου μοιάζουν όλα δανεικά
σου μοιάζουν ξένα
αγάπες κι όνειρα παλιά
μην φοβηθείς, παρηγοριά
θα ‘χεις εμένα

κι αν όλοι γύρω σου μιλούν
κι όλοι να πάρουν σου ζητούν
κάτι από σένα
κι αν σε χλευάζουν σε πονούν
μη φοβηθείς που σε φθονούν
θα ‘χεις εμένα

κι αν σου καρφώνουν τη καρδιά
στης μοναξιάς τη παγωνιά
μακριά στα ξένα
σ’ αυτά τα μάτια τα θολά
θα ‘μαι στα δάκρυα φωτιά
εγώ για σένα

Σ ένα κυκλάκι από καπνό




Σ ένα κυκλάκι από καπνό
κάποιας ανάμνησης καημό
τον φυλακίζω.
Κι ύστερα σπάω και ραγίζω.

Σαν βάζο πήλινο παλιό
απ της αγάπης το κομό
πέφτω τσακίζω.
Όταν το δάκρυ του χαρίζω.

Κι εσύ μιλάς και δεν μιλάς
έρχεσαι φεύγεις και που πας
δεν το γνωρίζω.
Σ’ ένα κυκλάκι από καπνό βαμμένο γκρίζο.

Για μια στιγμή



Γίνε ο κόσμος μου εσύ
κι εγώ στα μάτια σου πρωί θα ανατέλλω
σε ένα πέλαγος βαθύ
όσο θα χάνομαι στων πέπλων σου τα θέλω.

Για μια στιγμή
γίνε βοριάς, γίνε νοτιάς, πάνω στο άρμα του ανέμου
κι εγώ η γη
που θα χτυπά, αυτός ο οίστρος του ακήρυκτου πολέμου.

Γίνε η ανάσα μου εσύ
και μπες στο στήθος μου μια νύχτα έτσι λάθρα
πιάσε το χέρι μου και ύστερα μαζί
σάλπισε τρις κι όλα θα πέσουνε τα άτρωτα τα κάστρα.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Στην αγκαλιά σου

Στην αγκαλιά σου
όλα τα πρέπει και τα μη
βουβά κοιτούν
και τι να πούνε πια δεν έχουν
τα λένε όλα
του κορμιού σου οι στεναγμοί
πάνω στα κάστρα
των χειλιών σου καθώς πέφτουν

Κι όταν το σώμα
συνεπαίρνουνε σεισμοί
και την καρδιά μου
ταξιδεύουνε ανέμοι
σκόρπια ερείπια
τα πρέπει και τα μη
όλα σωριάζονται στη γη
που τώρα τρέμει

Στην αγκαλιά σου
όλα τα πρέπει και τα μη
λεηλατούνε
οι αρχαγγέλοι του ερωτά μας
νύχτα γεννιούνται
των θνητών ναι οι θεοί
έτσι γυμνοί
μέσα απ’ το ρίγος της καρδιάς μας

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Έχω έναν έρωτα μεγάλο




Έχω έναν έρωτα μεγάλο
από μέσα μου να βγάλω
και στα δύο να τον σχίσω.
Το δικό μου το μισό να πάρω πίσω.

Έχω έναν έρωτα μεγάλο
που με καίει
και τα λόγια που μου λέει που μου λέει
πώς να σβήσω;

Έχω έναν έρωτα μεγάλο
στο ποτήρι του να πιώ και να μεθύσω
σ’ ένα κόσμο ξένο, άλλο
αφού σ΄ αυτόνε δε μπορώ , να τον εζήσω..

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

στο τελευταίο που μου ‘πες, αντίο

λες και δεν έχουν καθόλου κυλήσει
τα δευτερόλεπτα κι έχουν κολλήσει
λες και δεν έχουν ακόμη μιλήσει
αυτά τα χείλη που μ’ έχουν φιλήσει

με λεπτοδείκτες που μ’ άφησαν μόνο
η μοναξιά ζωγραφίζει στο χρόνο
και της ζωής χρωματίζει το κάδρο
τις στιγμές που θα έρθουν, το αύριο

λες και δεν έχουν καθόλου κυλήσει
τα δευτερόλεπτα κι έχουν κολλήσει
λες και με έχουνε τώρα μισήσει
αυτά τα χείλη που τα ΄χα αγαπήσει

στους λεπτοδείκτες μετρώντας το χρόνο
την απουσία σου νοιώθω στον ώμο
κι ένα βαρύ κουβαλώ πια φορτίο
στο τελευταίο που μου ‘πες, αντίο

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

πριν να σε σβήσω

.
είχε ο καπνός πάρει το σχήμα σου κι εικόνα
του στεναγμού που μες  τα στήθη μου, φιλούσε
κι η νικοτίνη σου στις φλέβες μου, στο σώμα
όπως η κάφτρα στο τσιγάρο, μου μιλούσε

κάθε που σ’ έβγαζα μαζί με το καπνό μου
στ’ άδειο δωμάτιο να χαθείς και συ σκορπούσες  
είχε ποτίσει η μυρωδιά σου το καημό μου
πριν να σε σβήσω, στο τσιγάρο που κερνούσες

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

ξεχασμένο παιδί

Πώς χάνεται  η φλόγα αργά;
Σαν καίει ότ’ είχε να κάψει
Κι η θέρμη κρυφά στα κλεφτά
Αρπάζει αυτά που ΄χε τάξει

Πώς σβήνουν γοργά τα φιλιά;
Στα χείλη και γίνονται  πάχνη
Που έρωτας σαν τη φωτιά
Πυρπόλησε κι άφησε στάχτη

Στο στόμα παγώνει η λαλιά
Τα μέλη ακίνητα πάθη
Αλύγιστα αγάλματα πια
Στου χρόνου να στέκουν τα βάθη

Κι εσύ ξεχασμένο παιδί
Ματώνεις τ’ απύθμενα βράδια
Μονάχο αγκαλιά τη κραυγή
Που σκίζει ξανά τα σκοτάδια

Ζητάς τη χαμένη πνοή
Στα μάτια να δώσει τα άδεια
Το μπλε τ’ ουρανού, μα το γκρι
Να σβήσει στο βλέμμα για πάντα

Να γίνει αυτή η φυλακή,
Το ξόρκι σαν λύσει τα μάγια,
Γλυκιά αγκαλιά τρυφερή,
Το γέλιο η χαρά και τα χάδια

Ρωτάς κι απαντάς, δεν μπορεί
Το δρόμο θα βρω απ’ τα ‘χνάρια
Το ξέρεις, το λένε πολλοί
Αφήνει η ζωή τα σημάδια

Στου δρόμου αν βγεις τ’ ανοιχτά
Το βλέμμα αν ξανά ταξιδέψει
Αν φτάσει η καρδιά στα μισά
Σιμώνει ότι έχει μισέψει

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

της ζωής το μυστικό

Η ευτυχία δεν χαρίζεται σ΄ ευχές
όσες κι αν κάνεις προσευχές .
Χτίζει στο σήμερα το χτες
του αύριο τις αντοχές.

Και της αγάπης η σιωπή
μοιάζει στα μάτια με ντροπή.
Άστη στο στόμα σου να πει
ότι αγαπάει , όσα ποθεί.

Έτσι είναι βλέπεις η ζωή
ελευθερία ή φυλακή .
Η κάθε μέρα ένα φιλί
είναι στα χείλη ή μια πληγή.

Η κάθε ανάσα μιάν αρχή
μοναχική ή συντροφική.
Μία γουλιά από κρασί
μεθυστική μα και πικρή.

Κι εμείς πετρώματα σε αγρό
βήμα γοργό μα και αργό
που άλλοτε γίνονται χρυσό
κι άλλοτε κάρβουνο θαμπό.

Μα της ζωής το μυστικό
μες της καρδιάς σου το βυθό
μαργαριτάρι μαγικό
κρύβεται σ’ ένα σ΄ αγαπώ.